Zanim wdrożysz AI,
sprawdź gotowość.
Nie jest to formularz kontaktowy. Nie zbieramy danych, zanim nie pokażemy wyniku. Odpowiedzi są lokalne - scoring liczy się w przeglądarce.
Pięć pytań, dwadzieścia pięć punktów.
Nie pytamy o budżet ani o wielkość kancelarii. Pytamy o rzeczy, które przesądzają, czy wdrożenie AI da się w ogóle zrobić bez ryzyka dla tajemnicy zawodowej.
Gdzie leżą akta. Serwer kancelarii, chmura dostawcy czy dysk wspólny bez kontroli dostępu. To pytanie rozstrzyga architekturę, a nie preferencje.
Co już dzieje się z AI. Czy prawnicy używają narzędzi za wiedzą kancelarii, bez niej, czy wcale. Shadow AI jest częstsze niż deklaracje: pisaliśmy o tym w Bazie Wiedzy.
Czy output ma ścieżkę audytową. Czy da się odtworzyć, skąd wzięła się odpowiedź, którą prawnik wysłał klientowi: źródło, model i osoba, która ją zatwierdziła. Od systemów wysokiego ryzyka AI Act wymaga rejestrowania zdarzeń wprost (art. 12), ale to, czy konkretne wdrożenie do nich należy, zależy od zastosowania.
Gdzie boli operacyjnie. Kwerendy, analiza akt, obieg dokumentów, redakcja pism. Wdrożenie zaczyna się od jednego procesu, nie od strategii na trzy lata.
Na jakim etapie jest decyzja. Rozglądanie się, wybór dostawcy, pilotaż, albo naprawa czegoś, co już nie działa.
Co dostajesz i czego nie oddajesz.
Po pięciu pytaniach widzisz poziom dojrzałości, trzy najważniejsze obszary ryzyka i jeden rekomendowany krok.
Scoring liczy się w przeglądarce. Odpowiedzi nie opuszczają twojego komputera, dopóki sam nie napiszesz do nas maila. Nie zbieramy adresu po to, żeby pokazać wynik. Jeśli po audycie nie zechcesz rozmawiać, nie zostawiasz po sobie niczego.
Niski wynik nie znaczy, że kancelaria jest zacofana. Znaczy, że wdrożenie trzeba zacząć od porządku w danych, a nie od wyboru narzędzia. Wysoki wynik też nie jest zgodą na wszystko: przy aktach objętych tajemnicą zawodową decyzja o tym, co może opuścić kancelarię, należy do prawnika i nie da się jej wyliczyć z ankiety.